Osmana z Maine była irlandzką księżniczką królewskiego pochodzenia, która w VI lub VII wieku żyła jako pustelnica w Galii. Pragnąc uniknąć aranżowanego małżeństwa, udała się z Irlandii do lasów w pobliżu rzeki Loary. Po przybyciu przyjęła chrześcijaństwo i prowadziła życie w samotności i modlitwie. Tradycyjnie przypisuje się jej dokonywanie różnych cudów uzdrowień, takich jak przywracanie wzroku ślepym, i jest czczona jako święta w tradycji prawosławnej.
Życie i cuda
Wychowana w pogańskiej rodzinie królewskiej, Osmana uciekła z ojczyzny, aby odnaleźć życie poświęcone Bogu we Francji. Żyła w skromnym schronieniu wraz ze służebnicą, dopóki myśliwy nie odkrył jej podczas polowania na dzika. Po chrzcie udzielonym przez lokalnego biskupa kontynuowała życie ascetyczne. Tradycje sugerują, że za pomocą modlitwy uzdrawiała chorych, w tym mężczyznę oślepłego od lat oraz młodą kobietę, której w gardle utknęła kość.
Kult i relikwie
Miejsce jej pochówku w Jouarre stało się miejscem związanym z wieloma cudami. Przez kilka stuleci znacząca część jej relikwii była przechowywana w pozłacanym, żelaznym relikwiarzu w opactwie Saint-Denis. Pozostałości te zostały ostatecznie rozproszone lub przeniesione podczas zawirowań religijnych i politycznych w XVI i XVIII wieku. Jest czczona w takich miejscach jak Paryż, Le Mans i Saint-Brieuc, a jej wspomnienie obchodzi się 9 września.
