Osamu Dazai to pseudonim literacki Shūjiego Tsushimy, japońskiego pisarza urodzonego w 1909 roku, a zmarłego w 1948 roku. Kilka jego utworów, w tym Zachodzące słońce oraz Nie jestem już człowiekiem, uważa się za współczesne klasyki. Nie jestem już człowiekiem, jego ostatnia książka, jest najpopularniejszym jego dziełem poza Japonią. Na jego twórczość wpłynęli Ryūnosuke Akutagawa, Murasaki Shikibu oraz Fiodor Dostojewski.
Młodość


Dazai urodził się w zamożnej rodzinie ziemiańskiej i politycznej w Kanagi, w prefekturze Aomori, na północnym krańcu regionu Tōhoku. Ród wywodził się z chłopskiego pochodzenia, lecz dzięki udzielaniu pożyczek wzbogacił się i zyskał wysoki szacunek w regionie. Jego ojciec, przysposobiony do tej rodziny, często przebywał poza domem ze względu na karierę polityczną, a Dazai był wychowywany głównie przez ciotkę i służbę domową, podczas gdy jego matka chorowała.
Edukacja i bunt


Dazai studiował w Hirosaki Higher School, gdzie zainteresował się kulturą epoki Edo i redagował uczniowskie czasopisma. Po samobójstwie swojego idola Akutagawy w 1927 roku zaniedbał naukę i w 1929 roku po raz pierwszy próbował odebrać sobie życie. Przez krótki czas interesował się marksizmem, który rząd surowo tłumił, a jego rodzina później interweniowała, by trzymać go z dala od kłopotów z władzami.
Kariera literacka

Po przyrzeczeniu, że wycofa się z działalności lewicowej, Dazai zaczął pisać z pomocą uznanego autora Masuji Ibusego, który pomógł mu publikować jego utwory. Pseudonimu Osamu Dazai po raz pierwszy użył w opowiadaniu Pociąg w 1933 roku. Forma powieści w pierwszej osobie stała się jego znakiem rozpoznawczym, a zmagania z uzależnieniem i wielokrotne próby samobójcze były powracającymi motywami w jego życiu i twórczości.
