Orso I z Neapolu był biskupem żyjącym w V wieku, który przewodniczył kościołowi neapolitańskiemu po śmierci świętego Seweru. Relacje historyczne dotyczące jego wczesnego życia nie są dostępne, jednak sukcesję po swoim poprzedniku objął około przełomu V wieku. Podczas sprawowania urzędu został wygnany z miasta z powodu oporu frakcji ariańskich, co na pewien czas pozostawiło lokalną wspólnotę bez biskupa. Zmarł w Neapolu w 432 roku, pełniąc funkcję biskupa przez około cztery lata.
Życie i śmierć
Po śmierci Orso I został początkowo pochowany w Katakumbach świętego Januariusza, znajdujących się poza miastem. Znacznie później, w IX wieku, jego szczątki przeniesiono do Bazyliki świętej Restytuty, która pełniła wówczas funkcję katedry. Jego miejsce spoczynku zostało oznaczone marmurową płytą wewnątrz bazyliki.
Kult
Mieszkańcy Neapolu uznali go za świętego krótko po jego śmierci. Jego imię pojawiło się w IX-wiecznych martyrologiach wywodzących się ze starszych zapisów kościelnych. Choć jego wspomnienie tradycyjnie obchodzono 21 lutego, obecnie Archidiecezja Neapolińska nie upamiętnia go w kalendarzu liturgicznym.