Ornella Vanoni (ur. 1934, zm. 2025) była włoską piosenkarką i autorką piosenek, której kariera trwała prawie siedemdziesiąt lat, co czyni ją jedną z najdłużej działających artystek muzycznych we Włoszech. Wydała około 121 nagrań, w tym albumy długogrające, minialbumy i kompilacje największych przebojów, a sprzedała ponad 65 milionów płyt. Uznaje się ją za jedną z najpopularniejszych wykonawczyń włoskiej muzyki pop.
Początki kariery

Vanoni rozpoczęła karierę jako aktorka teatralna w 1960 roku, występując przede wszystkim w sztukach Bertolta Brechta w reżyserii Giorgia Strehlera w Piccolo Teatro w rodzinnym Mediolanie. Jej wczesne nagrania sięgały po piosenki ludowe i popularne, zwłaszcza te dotyczące mediolańskiego półświatka przestępczego, co przyniosło jej przydomek cantante della mala, czyli „piosenkarka podziemia”. W 1963 roku odniosła dwa wielkie przeboje, Senza fine i Che cosa c'è, oba napisane specjalnie dla niej przez Gino Paolego.
Dalsza twórczość i uznanie
Vanoni uczestniczyła w kilku edycjach festiwalu piosenki w Sanremo w latach 60. i 70., a w 1964 roku wygrała Festiwal Piosenki Neapolitańskiej utworem Tu si na cosa grande. W 1976 roku nawiązała współpracę z Vinicius de Moraesem i Toquinho przy albumie, którego utwór tytułowy zyskał dużą popularność. Jej piosenka L'appuntamento z 1970 roku ponownie zwróciła uwagę na arenie międzynarodowej po tym, jak znalazła się na ścieżce dźwiękowej filmu Stevena Soderbergha Ocean's Twelve w 2004 roku.
