Order Lenina był odznaczeniem nazwanym imieniem Włodzimierza Lenina, przywódcy rewolucji październikowej. Został ustanowiony 6 kwietnia 1930 roku przez Centralny Komitet Wykonawczy i był najwyższym cywilnym odznaczeniem nadawanym przez Związek Radziecki. Przyznawano go osobom cywilnym za wybitne zasługi dla państwa, członkom sił zbrojnych za wzorową służbę oraz osobom, które promowały przyjaźń między narodami i umacnianie pokoju.
Wygląd i zmiany

Pierwsza wersja, wyrzeźbiona przez Piotra Tayożnego i Iwana Szadra na podstawie szkiców Iwana Dubasowa, była okrągłą srebrną odznaką z pozłacanym sierpem i młotem; wybito jedynie około 800 egzemplarzy. Późniejsze wersje wykonywano z litego złota, a portret Lenina ostatecznie umieszczano jako osobny element z platyny. Od 1943 roku order noszono jako medal na czerwonej wstążce z żółtymi brzegami, zamiast mocować go do piersi za pomocą śruby.
Odznaczeni i dziedzictwo
Pierwsze odznaczenie otrzymała gazeta Komsomolskaja Prawda 23 maja 1930 roku. Order nadawano także miastom, przedsiębiorstwom, jednostkom wojskowym i okrętom, a w latach 1944–1957 wyróżniał on 25 lat służby wojskowej. Łącznie przyznano 431 418 orderów, a ostatni nadano 21 grudnia 1991 roku.
