Nowa Zelandia (maor. Aotearoa) to państwo wyspiarskie położone na południowo-zachodnim Oceanie Spokojnym. Składa się z dwóch głównych wysp, Wyspy Północnej i Wyspy Południowej, oraz ponad 700 mniejszych wysp. Jego zróżnicowana rzeźba terenu, w tym Alpy Południowe, zawdzięcza wiele wypiętrzeniom tektonicznym i aktywności wulkanicznej. Stolicą jest Wellington, a najludniejszym miastem Auckland. Kraj jest państwem rozwiniętym, zamieszkiwanym przez około 5,3 miliona ludzi, a jego kultura czerpie głównie z tradycji Maorysów i wczesnych osadników brytyjskich.
Wczesne osadnictwo












Pierwszymi ludźmi, którzy dotarli na wyspy, byli żeglarze polinezyjscy, przybywający falami między około 1280 a 1350 rokiem. Ich potomkowie wykształcili odrębną kulturę maoryską. Kontakty z Europejczykami rozpoczęły się w 1642 roku wraz z przybyciem holenderskiego odkrywcy Abla Tasmana, a następnie w 1769 roku dzięki wyprawie kartograficznej Jamesa Cooka. W 1840 roku między przedstawicielami Wielkiej Brytanii a wodzami maoryskimi podpisano traktat z Waitangi, co doprowadziło do objęcia wysp brytyjską zwierzchnością i powstania kolonii w 1841 roku.
Nowoczesne państwo












Nowa Zelandia uzyskała status dominium w 1907 roku, a w 1947 roku pełną niezależność ustawową, zachowując jednak monarchę jako głowę państwa. Kraj jako pierwszy wprowadził płacę minimalną i przyznał kobietom prawo do głosowania. W latach osiemdziesiątych XX wieku przeszedł od gospodarki protekcjonistycznej do liberalnej gospodarki wolnego handlu. Obecnie gospodarkę napędza sektor usług, ważne są także przemysł, rolnictwo i międzynarodowa turystyka, a kraj utrzymuje bliskie związki z Australią.
