Nikol Paszinian to armeński polityk, od 2018 roku szesnasty i obecny premier Armenii. Dawniej dziennikarz, w 1998 roku założył własną gazetę, a później stał się czołową postacią opozycji. Kierował rewolucją armeńską w 2018 roku, która doprowadziła do ustąpienia rządu Serża Sarkisjana, a w 2020 roku poprowadził Armenię przez drugą wojnę o Górski Karabach. Jego kariera naznaczona jest zarówno silnym poparciem, jak i ostrą krytyką, zarówno w kraju, jak i za granicą.
Młodość i dziennikarstwo







Paszinian urodził się w 1975 roku w Idżewanie, w prowincji Tawusz na północnym wschodzie Armenii. Studiował dziennikarstwo na Uniwersytecie Państwowym w Erywaniu, ale został usunięty przed ukończeniem studiów; sam przypisywał tę decyzję swojej działalności politycznej, podczas gdy uczelnia wskazywała na nieobecności. Pracę w dziennikarstwie rozpoczął w 1992 roku, a w 1998 roku założył dziennik „Oragir”. Gazeta była bardzo krytyczna wobec partii rywali i została zamknięta po procesie o zniesławienie w 1999 roku, kiedy to Paszinian został skazany na rok więzienia, co wywołało krytykę działaczy na rzecz praw człowieka.
Rewolucja i dojście do władzy







Po spornych wyborach prezydenckich w 2008 roku Paszinian wziął udział w protestach, które zostały rozpędzone przez siły bezpieczeństwa, a następnie został skazany na więzienie; wyszedł na wolność w 2011 roku na mocy amnestii. W 2012 roku został wybrany do parlamentu, a później założył partię Kontrakt Obywatelski. Kierował rewolucją armeńską w 2018 roku, która zmusiła premiera Serża Sarkisjana do ustąpienia, i w maju tego roku został wybrany na p.o. premiera. Przedterminowe wybory parlamentarne wygrał jeszcze w tym samym roku.
Górski Karabach i późniejsze lata







Paszinian poprowadził Armenię przez drugą wojnę o Górski Karabach, która trwała 44 dni i zakończyła się podpisaniem w listopadzie 2020 roku trójstronnego porozumienia o zawieszeniu broni. Wojna spowodowała dotkliwe straty ludzkie, materialne i terytorialne dla Armenii, a sposób, w jaki nią kierował, wywołał krytykę i protesty. Pozostał u władzy, a jego partia wygrała wybory w 2021 roku. Po nich podjęto starania o formalne porozumienie pokojowe z Azerbejdżanem, a w 2026 roku został ponownie wybrany.
