Nikodem z Tismany był w XIV wieku prawosławnym mnichem, skrybą i tłumaczem, który odegrał znaczącą rolę w życiu monastycznym na terenach Serbii i Rumunii. Urodzony w Prilep, studiował na Górze Athos, gdzie później służył jako opat klasztoru Hilandar. Jest uznawany za fundatora kilku miejsc kultu religijnego, w tym klasztoru Tismana, oraz za propagatora tradycji hesychastycznej. Przez całe życie utrzymywał bliskie związki z wpływowymi postaciami, w tym z księciem Łazarem Serbskim, i uczestniczył w dyplomatycznych misjach kościelnych do Konstantynopola.
Życie i działalność
Po szkoleniu na Górze Athos, Nikodem założył klasztor Manastirica w Serbii. Później udał się na drugą stronę Dunaju, aby założyć klasztor Vodice oraz klasztor Tismana w Wołoszczyźnie. Jako biegły skryba sporządzał ważne teksty religijne, w tym kopię czterech ewangelii w 1405 roku. Był również dyplomatą, biorąc udział w misji do Konstantynopola w 1375 roku, aby wspomóc dyskusje kościelne.
Kult
Kościół Prawosławny uznał go za świętego w 1767 roku, a później Kościół Prawosławny w Rumunii ogłosił jego chwałę w 1955 roku. Jest wspominany 26 grudnia, w rocznicę jego śmierci w 1406 roku. Jego dziedzictwo trwa poprzez założone przez niego klasztory, które służyły jako ośrodki hesychastycznej tradycji duchowej, którą pomagał szerzyć.