Nikodem z Mammoli był żyjącym w X wieku mnichem z regionu Kalabrii we Włoszech. Urodzony około 900 roku w okolicach Cirò, dążył do życia ascetycznego wśród mnichów w górach Pollino. Choć początkowo został odrzucony przez opatę Fantinusa z obaw o jego zdolność do wytrwania w surowej pokucie, ostatecznie dołączył do wspólnoty. Później założył klasztor na górze Cellerano, zanim przeniósł swoich wyznawców do Gerace, a ostatecznie do Mammoli, aby uciec przed najazdami.
Życie i działalność

Wychowany przez rodziców, Teofana i Pandię, Nikodem otrzymywał duchowe przewodnictwo od kapłana imieniem Galato. Jego monastyczna droga prowadziła przez różne miejsca, w tym Mercurion i górę Cellerano. Z powodu zagrożenia najazdami muzułmańskimi przeniósł swoją wspólnotę do Gerace, a ostatecznie osiadł w Mammoli, gdzie spędził ostatnie lata życia i zmarł w 990 roku.
Kult i dziedzictwo

Po jego śmierci doniesienia o cudach przy jego grobie doprowadziły do uznania go za świętego. Jego relikwie zostały przeniesione do nowego kościoła w 1580 roku, a w 1630 roku został ogłoszony patronem Mammoli. Jego wspomnienie obchodzi się 12 marca, a w miejscu jego dawnego klasztoru pod panowaniem normańskim, w 1080 roku, wzniesiono większy kościół.
