Nikodem Hagoryta był greckim mnichem, teologiem i filozofem, urodzonym w 1749 roku na wyspie Naksos. Po przerwaniu jego edukacji przez panowanie osmańskie, w 1775 roku wstąpił do wspólnoty monastycznej na górze Athos. Stał się wybitnym członkiem ruchu Kollyvades, który dążył do odrodzenia tradycyjnych praktyk prawosławnych i literatury patrystycznej. Przez całe życie osiągnł najwyższy stopień monastyczny Wielkiego Schematu i poświęcił się zachowaniu oraz publikacji istotnych tekstów duchowych.
Życie i dzieła


Nikodem ściśle współpracował z Makariuszem z Koryntu nad opracowaniem kilku kluczowych zbiorów, w tym antologii duchowej znanej jako Filokalia oraz Evergetinos. Współautorował także Pedalion, zbiór kanonów, wraz z Agapios Monachos. Jego własne pisma, takie jak Enchiridion porad, zapewniały wskazówki psychologiczne i teologiczne zarówno duchowieństwu, jak i wiernym. Był również znany z tłumaczenia zachodnich dzieł duchowych na potrzeby odbiorców prawosławnych.
Kult

Uznawany za świętego zarówno w tradycji katolickiej, jak i prawosławnej, jest wspominany 14 lipca. Jego wysiłki na rzecz promowania hesychazmu, metody modlitwy kontemplacyjnej polegającej na wewnętrznej ciszy, pomogły odrodzić starożytne praktyki duchowe Bizancjum. W 1955 roku Patriarcha Ekumeniczny Konstantynopola kanonizował go, honorując jego ogromny wkład w chrześcijańską literaturę ascetyczną i duchowość monastyczną.
