Niketas Patrycjusz był byzantyjskim urzędnikiem i mnichem żyjącym w VIII wieku, który stał się wybitnym obrońcą ikon. Urodzony w Papflagonii około 760 roku, początkowo służył na dworze cesarskim jako eunuch i osiągnął wysoki stopień patrycjusza. Jego kariera obejmowała służbę jako strateg (gubernator) temy Sycylii, zanim przeszedł na życie zakonne. Po wstąpieniu do klasztoru w 811 roku został opatem klasztoru Chrysonike, a ostatecznie stał się prześladowanym za swoje przekonania ikonofilskie.
Życie i kariera
Niketas zajmował znaczące stanowiska w Cesarstwie Bizantyńskim, awansując do rangi patrycjusza podczas służby jako eunuch dworski. Po okresie sprawowania rządów na Sycylii, w 811 roku poświęcił się monastycyzmowi. Jako opat klasztoru Chrysonike pozostawał niezłomnym przeciwnikiem ikonoklazmu. Z powodu ówczesnych prześladowań religijnych został zmuszony do ucieczki do Bitynii, gdzie żył aż do śmierci w październiku 836 roku.
Kult
Kościół Prawosławny czci go jako Wyznawcę Wiary za jego niezłomność podczas sporów ikonoklastycznych. Jego wspomnienie obchodzi się corocznie 13 października. Jego dziedzictwo definiuje przejście od potężnego przywódcy wojskowego i politycznego do oddanego mnicha, który sprzeciwiał się cesarskiej polityce religijnej.