Niketas Kostromski był rosyjskim prawosławnym mnichem i archimandrytą, który żył w latach 1365–1450. Urodzony w Rostowie, ochrzczony jako Jan, od wczesnych lat wykazywał głęboką pobożność, po czym wstąpił do Lavry Trójcy Świętej św. Sergiusza. Tam został uczniem Sergiusza Radoneżskiego, który nadał mu monastyczne imię Niketas. Przez całe życie pełnił funkcję opata w kilku miejscach, w tym w klasztorze Wysocki, zanim ostatecznie osiadł w Kostromie, aby założyć klasztor Epifanii św. Anastazji.
Życie i służba
Po szkoleniu w Lavrze Trójcy, Niketas przeniósł się do Serpuchowa w 1382 roku, aby pomóc w założeniu klasztoru Wysocki. Pełnił funkcję jego przełożonego od 1387 do 1407 roku, w okresie naznaczonym najazdami Litwinów i Tatarów. Po czasie spędzonym w innych ośrodkach monastycznych, w 1426 roku przeniósł się do Kostromy. Swoje ostatnie dwadzieścia cztery lata spędził jako przełożony klasztoru Epifanii św. Anastazji aż do śmierci.
Kult
Niketas jest uznawany za świętego w Kościele Prawosławnym. Po jego śmierci w 1450 roku, jego relikwie zostały złożone w katedrze klasztoru Epifanii św. Anastazji, ostatniej instytucji, którą zarządzał za życia.