Nikazy z Reims był biskupem Reims żyjącym w IV lub V wieku, w epoce starożytnego Rzymu. Zapamiętano go przede wszystkim jako fundatora pierwotnej katedry w Reims oraz za jego odważną postawę podczas najazdów barbarzyńców. Według tradycji, próbując chronić swój lud, poniósł gwałtowną śmierć z rąk najeźdźców – Wandalów lub Hunów. Ponieważ podobno przeżył ospę prawdziwą, czczony jest jako patron osób cierpiących na tę chorobę.
Życie i śmierć


Jako arcybiskup Reims, Nikazemu przypisuje się przepowiedzenie przybycia najeźdźców. Zachęcał on swoich wyznawców, aby zamiast walki polegali na Bożym miłosierdziu. Podczas oblężenia starał się opóźniać barbarzyńców, aby umożliwić mieszkańcom ucieczkę, co doprowadziło do jego męczeństwa. Niektóre przekazy opisują go jako cefalofora – świętego, który po ścięciu wciąż recytuje psalmy. Zginął wraz ze swoją siostrą, diakonisą, oraz lektorem.
Kult i dziedzictwo


Nikazy jest czczony jako patron osób dotkniętych ospą prawdziwą. Jego dziedzictwo obejmuje benedyktyński opactwo w Reims nazwane na jego cześć. Jest upamiętniany w tradycji katolickiej i prawosławnej, a jego wspomnienie obchodzi się 14 grudnia. Przedstawienia artystyczne często ukazują go trzymającego własną głowę, co odzwierciedla opowieści o jego męczeństwie.
