Nicolaus Steno był duńskim polihistorem XVII wieku, który wniósł fundamentalny wkład w rozwój anatomii i geologii, zanim wstąpił do duchowieństwa katolickiego. Urodzony w Kopenhadze, podróżował szeroko po Europie, studiując medycynę i nauki przyrodnicze w Niderlandach, Francji i we Włoszech. Jego obserwacje naukowe, w tym odkrycie przewodu ślinianki przyusznej oraz badania nad powstawaniem skamieniałości, uczyniły go pionierem nowoczesnej stratygrafii. W późniejszym okresie życia przeszedł z luteranizmu na katolicyzm, służąc ostatecznie jako biskup titularny i wikariusz apostolski misji nordyckich.
Praca naukowa


Jako lekarz i badacz, Steno prowadził kluczowe studia nad układem mięśniowym i limfatycznym. Zidentyfikował przewód ślinianki przyusznej, znany obecnie jako przewód Stensena. W dziedzinie geologii podważył starożytne teorie, wykazując, że skamieniałości są szczątkami materii organicznej, a nie kamieniami, które wyrastały w ziemi. Jego badania nad tym, w jaki sposób ciała stałe są osadzone w warstwach skalnych, pomogły położyć fundamenty pod nowoczesną myśl geologiczną.
Życie religijne

Po przejściu na katolicyzm w 1667 roku, Steno skierował swoją uwagę z nauk przyrodniczych na teologię. Został święcony na kapłana w 1675 roku, a później otrzymał tytuł biskupa titularnego Titopolis. Służył jako wikariusz apostolski misji nordyckich i był aktywnym uczestnikiem kontrreformacji w północnych Niemczech. Zmarł w Schwerin w 1686 roku.
Kult

Kościół katolicki uznaje Steno za błogosławionego. Jego beatyfikacja została dokonana przez papieża Jana Pawła II w 1988 roku. Jest on upamiętniany w kalendarzu liturgicznym 5 grudnia, w rocznicę jego śmierci.
