Nicolò Politi był włoskim mnichem i pustelnikiem z XII wieku, należącym do zakonu bazyliańskiego. Urodzony w szlacheckiej rodzinie w Adrano, w wieku siedemnastu lat zdecydował się uciec przed aranżowanym małżeństwem, aby poświęcić się życiu religijnemu. Większość dorosłego życia spędził jako asceta w jaskini górskiej na górze Calanna, do klasztoru powracając jedynie w weekendy, aby uczestniczyć w sakramentach. Znany ze swojej głębokiej pobożności i licznych cudów, prowadził życie surowej ascezy aż do śmierci w Alcara li Fusi.
Życie i asceza
Po ucieczce przed planami małżeństwa przygotowanymi przez rodzinę, Politi wstąpił do klasztoru Santa Maria del Rogato. Ostatecznie szukał samotności w jaskini, gdzie praktykował intensywną ascezę. Mimo pustelniczego trybu życia, utrzymywał więź ze swoją wspólnotą monastyczną, podróżując, aby przyjmować Eucharystię i spowiadać się. Jego życie charakteryzowało się nieustannym skupieniem na Męce Chrystusa oraz oddaniem postowi i modlitwie.
Kult i dziedzictwo
Politi był uznawany za sprawcę cudów w trakcie całego swojego życia, takich jak wyprowadzanie wody ze skał czy odganianie zwierząt znakiem krzyża. Po jego śmierci w 1167 roku jego sława świętości wzrosła. Został oficjalnie kanonizowany jako święty przez papieża Juliusza II w 1507 roku. W tradycji katolickiej jego wspomnienie obchodzi się 3 maja.
