Neofit Osipow był prawosławnym archimandrytą służącym w Kościele rosyjskim w okresie późnego imperium i wczesnego Związku Radzieckiego. Urodzony w Augustowie w 1875 roku, był wysoko wykształconym duchownym, posiadającym dyplom teologiczny oraz biegłość w języku chińskim i hebrajskim starożytnym. W trakcie swojej kariery pełnił różne funkcje kierownicze, w tym służył jako rektor kilku seminariów oraz jako sekretarz patriarchy Tichona. Jego oddanie wierze doprowadziło do wielokrotnych aresztowań i okresów wygnania przez władze radzieckie, co ostatecznie zakończyło się jego egzekucją w 1937 roku.
Życie i służba

Po ukończeniu studiów teologicznych Neofit służył w rosyjskiej misji w Pekinie, gdzie tłumaczył księgi liturgiczne. Później zajmował ważne stanowiska administracyjne w Samarze i na Wołyniu, zanim powrócił do Sankt Petersburga. W 1918 roku przeprowadził się do Moskwy, aby pomagać patriarsze Tichonowi. W następstwie prześladowań Kościoła, mierzył się z powtarzającą się prześladowaniami, w tym z trzyletnim wygnaniem w region Zyryjski oraz kolejnymi aresztowaniami, które doprowadziły do jego uwięzienia w więzieniu Butyrka.
Męczeństwo i kult
W 1937 roku, w okresie intensywnych represji religijnych, Neofit został skazany na śmierć przez radziecki trybunał. Został stracony w listopadzie 1937 roku w obozie w pobliżu Marińska i pochowany w nieoznakowanym grobie. Został uznany za świętego przez Kościół prawosławny w 2009 roku, włączony do grupy Nowych Męczenników i Wyznawców Rosji z XX wieku.
