Narsaj był wybitnym teologiem i poetą z V wieku, należącym do wczesnego Kościoła Wschodu. Urodzony w gubernatorstwie Duhok, wychowywany przez wuja w Kfar Mari, zanim studiował w szkole w Edessie. Jako zwolennik Teodora z Mopsuestii stał się kluczową postacią tradycji dyofizyckiej. Ostatecznie pełnił funkcję szefa szkoły w Edessie i odegrał istotną rolę w ponownym ustanowieniu szkoły w Nisibis, gdzie mieszkał aż do śmierci na początku VI wieku.
Życie i twórczość
W trakcie swojej działalności Narsaj wykorzystywał syryjski styl mēmrā do tworzenia swoich wpływowych pism. Jest najlepiej znany z osiemdziesięciu jeden zachowanych homili wierszowanych, które odzwierciedlają jego głębokie przekonania teologiczne. Po okresie kierowania ośrodkiem edukacyjnym w Edessie przeniósł się do Nisibis, gdzie pomagał w odbudowie lokalnej szkoły. Zmarł w Nusajbinie na początku VI wieku.
Kult
Uznawany za świętego, Narsaj jest czczony w tradycjach Kościoła Wschodu. Jego dziedzictwo pozostaje związane ze szkołami teologicznymi w Edessie i Nisibis, gdzie jego dzieła poetyckie pomogły ukształtować tożsamość religijną jego wspólnoty. Spoczywa w Nusajbinie, miejscu, w którym spędził ostatnie lata życia.