Montanus z Kartaginy był chrześcijańskim męczennikiem, który żył w Afryce i zmarł w 259 roku. Jako uczeń Cypriana z Kartaginy, został stracony podczas prześladowań prowadzonych przez rzymskiego cesarza Waleriana. Został aresztowany i torturowany przez prokura Solona w okresie niepokojów w Kartaginie, a ostatecznie poniósł śmierć wraz z kilkoma towarzyszami, w tym Luciuszem, Wiktorem i Flawianem. Nie należy go mylić z Montanusem frygijskim, który założył ruch montanistyczny.
Życie i śmierć
Podczas rzymskich prześladowań w połowie III wieku, Montanus stał się celem lokalnych władz w Kartaginie. Po buncie w 259 roku, prokurator Solon obwinił wspólnotę chrześcijańską i rozpoczął okres ucisku. Montanus został schwytany i poddany torturom, zanim został zamordowany jako męczennik. Zginął wraz z Luciuszem, Wiktorem, Flawianem oraz pięcioma innymi towarzyszami, których wszyscy uznaje się za wiernych.
Kult
Święty jest upamiętniany w różnych tradycjach chrześcijańskich. Na Zachodzie jego wspomnienie przypada 23 maja, podczas gdy tradycja wschodnia obchodzi go 24 lutego. Tradycyjnie czci się go wraz z jego towarzyszami męczenników, Luciuszem i pozostałymi współbracią, jako część kalendarza liturgicznego.