Montano był rzymskim żołnierzem żyjącym w okresie przejściowym między I a II wiekiem. Po nawróceniu na chrześcijaństwo został wysłany do Terraciny, gdzie ostatecznie poniósł męczeńską śmierć. Choć relacje historyczne dotyczące jego życia są ograniczone i różnią się od siebie, jest on uznawany za męczennika, który cierpiał za swoją wiarę pod władzą administracji cesarskiej.
Życie i męczeństwo


Tradycje dotyczące jego śmierci są różne. Niektóre przekazy sugerują, że został zamordowany w Terracinie około 130 roku za panowania cesarza Hadriana i Leonzio. Inna tradycja głosi, że wrzucono go do morza z kamieniem u szyi, lecz cudownie dotarł na wyspę Ponza. Tam, jak podają, kontynuował głoszenie ewangelii i czynienie cudów mimo odcięcia języka, po czym rok później został zabity.
Kult i dziedzictwo


Jego kult koncentruje się głównie w Gaeta i Montano Antilia, gdzie pełni rolę patrona. W Gaeta jego relikwie zostały odnalezione w klasztorze w 1673 roku, a później przeniesione do katedry. Jest również przedstawiany w sztuce religijnej i czczony jako patron katolickiej młodzieży w niektórych parafiach.
