Montan z Toledo był biskupem katolickim, który sprawował funkcję metropolity Toledo w królestwie Wizygotów w latach 523–531. Współczesny królowi Amalariuszowi, jest przede wszystkim znany z przewodniczenia drugiemu sobórowi toledańskiemu w 527 roku. Jego dziedzictwo historyczne obejmuje liczne korespondencje pisane, dotyczące dyscypliny kościelnej i praw terytorialnych. Jest czczony jako święty w tradycji katolickiej, a jego wspomnienie obchodzi się 23 lutego.
Życie i posługa
Podczas sprawowania urzędu Montan zajmował się różnymi kwestiami teologicznymi i administracyjnymi. W listach do duchowieństwa z Palencji oraz do mnicha imieniem Toribio potępiał wpływy priscylianizmu i bronił szczególnych praw liturgicznych biskupów. Dążył również do odzyskania terytoriów, takich jak Segowia, Buitrago i Coca, które zostały przekazane biskupowi z Palencji przez jego poprzednika.
Proces i kult
Według pism świętego Ildefonsa, Montan mierzył się z oskarżeniami o nieprawidłowości obyczajowe podczas swojego episkopatu. Aby udowodnić swoją niewinność, miał poddać się próbie ognia, kładąc rozżarzone węgle pod szatami liturgicznymi podczas sprawowania Mszy świętej. Wyszedł z niej bez szwanku, co według niektórych historyków mogło wpłynąć na późniejsze tradycje dotyczące prób ognia. Jest upamiętniany jako święty.