Monegundis była frankijską pustelnicą i świętą, która żyła w VI wieku. Pochodziła z Chartres, gdzie po śmierci dwóch młodych córek doświadczyła głębokiej żałoby, co skłoniło ją do opuszczenia męża i przyjęcia życia pustelnicy. Prowadząc ascetyczny tryb życia, ostatecznie przeniosła się do Tours, aby zamieszkać w pobliżu bazyliki św. Marcina. Tam założyła wspólnotę pustelnic, która z czasem przekształciła się w klasztor. Wspomina się ją jako uzdrowicielkę i oddaną duchową przywódczynię.
Życie i pobożność
Po stracie dzieci Monegundis szukała duchowego ukojenia w samotności. Żyła jako pustelnica, utrzymując się głównie chlebem i wodą. Jej sława świętości oraz zdolność do dokonywania uzdrowień fizycznych przyciągały do niej wielu wyznawców. Za zgodą męża przeniosła się do Tours, gdzie zamieszkała w pobliżu relikwii św. Marcina. Ostatecznie, wraz z innymi kobietami poszukującymi podobnego ascetycznego życia, założyła klasztor znany jako św. Pierre-le-Puellier.
Kult i dziedzictwo
Jej życie zostało opisane przez Grzegorza z Tours w jego dziele De Vita Patrum. Monegundis jest czczona za liczne cuda, w tym przywracanie wzroku i słuchu oraz uzdrawianie chorób fizycznych poprzez modlitwę i znak krzyża. Zmarła około 570 roku i jest wspomniana jako święta w tradycji katolickiej i prawosławnej. Jej wspomnienie obchodzone jest corocznie 2 lipca.