Domenico Mazzarella był włoskim franciszkaninem zakonu alcantarzystów żyjącym w XIX wieku. Urodzony w 1802 roku w Frattamaggiore, studiował teologię w Aversa, zanim złożył śluby zakonne w Neapolu w 1824 roku. Znany pod imieniem zakonnym Modestino Jezusa i Maryi, poświęcił swoją posługę służeniu ubogiej ludności zamieszkującej slumsy Neapolu. Utrzymywał przyjaźń z papieżem Piusem IX, a ostatecznie zmarł w Neapolu w 1854 roku w wyniku epidemii cholery.
Życie i posługa

Po święceniach kapłańskich w Aversa w 1827 roku, Mazzarella skupił swoją posługę duchowną na najbardziej potrzebujących mieszkańcach Neapolu. Jego oddanie ubogim definiowało jego służbę w ramach Zgromadzenia Braci Mniejszych Alcantarzystów. Mimo pokornej pracy wśród ubogich mieszkańców miasta, był rozpoznawany przez wysokie władze kościelne, w tym posiadał osobiste relacje z panującym papieżem.
Kult
Kościół uznał jego świętość poprzez kilka etapów formalnego uznania. Jego pisma duchowe otrzymały oficjalną aprobatę w 1887 roku, a w 1983 roku został ogłoszony błogosławionym (Venerable). Po zatwierdzeniu cudu w 1991 roku, został beatyfikowany w styczniu 1995 roku. Kościół katolicki wspomina go 24 lipca.
