Miro z Canzo był pustelnikiem i pielgrzymem żyjącym w XIII wieku, czczonym jako święty w tradycji katolickiej. Urodzony w Canzo około 1236 roku, po tym jak rodzice oddali go Bogu, był wychowywany przez nauczyciela w życiu modlitwy i studiów. Po śmierci ojca żył jako pustelnik w jaskini, zanim wyruszył na pielgrzymkę do Rzymu. Jest wspominany ze względu na swoje oddanie duchowe i tradycyjnie uważany za patrona deszczu na terenach niegdyś należących do Księstwa Mediolanu.
Życie i podróże


Po latach samotnej medytacji w jaskini niedaleko Canzo, Miro udał się do Rzymu, aby odwiedzić groby Piotra i Pawła. Podczas tej podróży żył jako żebrak i towarzyszył kilku sierotom. Po wizji powrócił w stronę ojczyzny, zatrzymując się w San Giorgio di Lomellina. Tam, jak podaje, modlił się o deszcz, aby zakończyć suszę; czyn ten doprowadził do obfitych opadów po dwóch dniach postu i modlitwy.
Kult i dziedzictwo


Kult świętego rozkwitł między XVI a XVIII wiekiem. Często przedstawiany jest w prostej, szarej tunice pielgrzyma. W jego rodzinnym regionie jest kojarzony ze źródłem znanym jako woda świętego Miro. Jego relikwie spoczywają w pobliżu brzegów jeziora Como, a jest on czczony w oratorium zbudowanym w pobliżu jaskini, w której niegdyś mieszkał.
