Milburga była anglosaską benedyktynką i opatką, która żyła w królestwie Mercji na początku VIII wieku. Jako córka króla Merewalha z Magonsaete uniknęła przymusowego małżeństwa, uciekając przez rzekę, która cudownie wezbrała, uniemożliwiając jej prześladowcy pościg. Ostatecznie została przełożoną klasztoru w Wenlock, w dzisiejszym hrabstwie Shropshire, gdzie sprawowała opiekę duszpasterską i zajmowała się ewangelizacją. Znana ze swojej pokory oraz licznych przypisywanych jej cudów, zmarła w 727 roku i jest czczona jako święta w kilku tradycjach chrześcijańskich.
Życie i cuda

Wykształcona we Francji, Milburga sprawowała urząd opatki w Wenlock po tym, jak klasztor został założony przez jej ojca i wuja. Lokalne tradycje przypisują jej liczne cuda, w tym zdolność uzdrawiania niewidomych oraz niezwykły wpływ na ptaki, które dzięki niej nie niszczyły plonów. Inne legendy głoszą, że potrafiła sprawić, by jęczmień rósł cudownie lub tworzyła źródła, natomiast jedna opowieść opisuje, jak jej welon został porwany przez promień słońca.
Kult i dziedzictwo

Po tym, jak jej opactwo zostało zniszczone przez Duńczyków, mnisi kluniaccy odbudowali później klasztor w tym miejscu. W 1101 roku upowszechnili kult jej relikwii jako miejsca pielgrzymek, szczególnie dla osób cierpiących na trąd. W tym okresie powstały hagiografie szczegółowo opisujące jej życie. Jej wspomnienie, obchodzone 23 lutego, jest również celebrowane jako Dzień Shropshire, a ona sama jest odnotowana w tekstach historycznych, takich jak staroangielskie extit{Secgan}.
