Mikołaj Mackiewicz był prawosławnym kapłanem i nowym męczennikiem urodzonym w Barysawiu w 1878 roku. Po ukończeniu studiów teologicznych w Słucku i Mińsku, został ordynowany w 1900 roku. Służył w różnych funkcjach, w tym jako inspektor okręgowy szkół kościelnych oraz proboszcz w kilku parafiach. Jego posługa została później przerwana przez prześladowania radzieckie, co ostatecznie doprowadziło do jego aresztowania i śmierci w obozie pracy po odmowie wyrzeczenia się kapłaństwa.
Życie i posługa
Urodzony w rodzinie kapłańskiej, Mackiewicz kontynuował karierę religijną poprzez seminaria teologiczne. Służył wiernym w Poreczach, a później w Brodowce. W 1933 roku sprawował posługę w cerkwi św. Andrzeja w Barysawiu. W tym czasie NKWD wywierało na niego naciski, aby porzucił święcenia. Słynnie odmówił zaparcia się wiary podczas kazania, potwierdzając istnienie Boga przed swoją wspólnotą.
Męczeństwo i kult
W następstwie odmowy wyrzeczenia się kapłaństwa, został aresztowany w sierpniu 1937 roku i skazany na dziesięć lat obozowego więzienia. Zmarł w areszcie w niejasnych okolicznościach. Został pośmiertnie zrehabilitowany w 1989 roku. W 1999 roku został kanonizowany jako część Zgromadzenia Nowych Męczenników Eparchii Mińskiej i jest czczony w Cerkwi Prawosławnej.