Michaił Gusew był prawosławnym kapłanem urodzonym w 1890 roku w guberni niżniogrodzkiej. Służąc w klasztorze Serafima Diwejewskiego, był znany ze swojej dobroci oraz wsparcia dla wspólnoty monastycznej i rodzin osób aresztowanych. Po zamknięciu klasztoru mierzył się z narastającymi prześladowaniami ze strony władz radzieckich. Został ostatecznie aresztowany i stracony w 1937 roku po odmowie wyrzeczenia się kapłaństwa, co doprowadziło do jego uznania za świętego w tradycji prawosławnej.
Życie i śmierć

Przyjęty do święceń kapłańskich w 1913 roku, Michaił służył wspólnocie w Diwiejewie, gdzie zyskał szacunek lokalnych parafian dzięki swojej sprawiedliwości i współczuciu. Po zamknięciu klasztoru w 1927 roku kontynuował swoje obowiązki religijne aż do aresztowania. Mimo nacisków NKWD, aby porzucił swój stan duchowny, pozostał niezłomny w wierze. Został skazany na śmierć i stracony w listopadzie 1937 roku, tuż przed swoim dniem imienin.
Kult

Kościół Prawosławny uznał jego męczeństwo w 2001 roku, kanonizując go jako nowego męczennika. Jest czczony jako święty, a jego wspomnienie obchodzone jest 7 listopada. Jego życie jest wspominane ze względu na odmowę ulegnięcia naciskom politycznym i oddanie powołaniu duchowemu nawet w obliczu groźby śmierci.
