Michał Carcano był XV-wiecznym włoskim franciszkańskim kaznodzieją, urodzonym w Lomazzo w szlacheckiej mediolańskiej rodzinie. Po wstąpieniu do swojego zakonu w 1442 roku, odbył liczne podróże, aby głosić kazania. Jest przede wszystkim rozpoznawany dzięki swojej roli w ustanowieniu montes pietatis – charytatywnych instytucji kredytowych, których celem było udzielanie niskooprocentowanych lub nieoprocentowanych pożyczek potrzebującym. Jego kazania często uderzały w lichwę, praktykę, którą często wiązał ze społecznością żydowską podczas swojej wędrownej służby.
Życie i działalność
Po święceniach Carcano został wędrownym kaznodzieją. W 1461 roku jego kazania w Perugii przyczyniły się do powstania mons pietatis dzięki dobrowolnym darowiznom i pożyczkom. Jego wystąpienia przeciwko lichwie wywarły wpływ na otoczenie, choć przyczyniły się również do nastrojów antysemickich i prześladowań Żydów. Jego pisma teologiczne, w tym argumenty wspierające sztukę religijną, zostały opublikowane później, w 1492 roku.
Kult
Teolodzy zatwierdzili jego dzieła duchowe w 1939 roku, a on sam został następnie ogłoszony Sługą Bożym. Jest błogosławionym w Kościele katolickim, a jego wspomnienie obchodzi się 20 marca. Jego relikwie znajdują się w kościele św. Franciszka w Lodi, gdzie jego głowa jest przechowywana w specjalnej niszy.