Metoda Bergiusa, berginizacja, uwodornianie węgla, upłynnianie węgla – proces technologiczny destruktywnego uwodorniania pod ciśnieniem wysokowrzących olei, smoły, paku oraz węgla kopalnego w celu otrzymania syntetycznych paliw ciekłych, w tym benzyny syntetycznej.
Proces prowadzi się w piecach o długości do 12 m, w temperaturze 400-450°C, pod ciśnieniem 300-700 atmosfer, w obecności siarczków wolframu i molibdenu lub innych katalizatorów. Węgiel zawarty w surowcu wyjściowym można przeprowadzić w 97% w benzynę syntetyczną. Proces metodą Bergiusa prowadzony był dwuetapowo. Węgiel zmieszany z olejem ciężkim poddawało się działaniu wodoru w temperaturze 450°C i ciśnieniu 700 at w obecności katalizatora. Powstała mieszanina gazów rozdzielana była na produkty gazowe (wodór, gaz opałowy) oraz ciekłe (benzynę, olej średni i ciężki). Benzynę i olej średni poddawało się ponownemu uwodornianiu w temp. 400°C i ciśnieniu 300 at w wyniku czego otrzymywało się końcowy produkt jakim była benzyna syntetyczna. Wodór stosowało się do dalszego uwodorniania, a olej ciężki do przygotowywania masy wsadowej poddawanej uwodornianiu. Metoda ta została opracowana w 1913 przez F.Bergiusa, która po II wojnie światowej straciła na znaczeniu z powodu wysokich kosztów inwestycyjnych i eksploatacyjnych. Tańszą i prostszą metodą jest jednoetapowe uwodornianie węgla w temperaturze 400°C i ciśnieniu 300 at w obecności katalizatora, gdzie otrzymuję się głównie oleje dieslowe oraz oleje smarowe i opałowe.
