Menna z Samnium był pustelnikiem żyjącym w VI wieku w regionie Samnium, który prowadził życie w ubóstwie i intensywnej modlitwie. Urodzony w szlacheckiej rodzinie w Vitulano, wybrał samotne życie w górskiej jaskini, aby praktykować surową pokutę. Jego duchowe cnoty zostały uznane przez papieża Grzegorza Wielkiego, a on sam zmarł 3 listopada 583 roku. Jest wspominany jako święta postać, której ascetyczny tryb życia służy jako wzór pobożności w tradycji chrześcijańskiej.
Życie i śmierć
Po porzuceniu szlacheckiego pochodzenia na ziemiach benewentyńskich, Menna szukał samotności w górach Samnium. Żył jako pustelnik, poświęcając się modlitwie i ascetyzmowi. Po jego śmierci w 583 roku, jego szczątki zostały przeniesione do Sant'Agata dei Goti. Późniejsze relacje historyczne sugerują, że w 1094 roku jego ciało zostało przeniesione do Caiazzo, natomiast w miejscu jego śmierci w pobliżu Vitulano pozostała kaplica.
Kult i dziedzictwo
Święty jest czczony jako patron Vitulano i jest czczony w regionie Molise. W 1114 roku papież Paschal II poświęcił w Sant'Agata dei Goti kościół, w którym Menna został uwzględniony wśród poświęconych postaci. Jego kult został dalej promowany w 1705 roku przez biskupa Filippo Albini. Choć starożytne kodeksy pierwotnie wiązały jego święto z 10 listopada, obecnie jego wspomnienie obchodzi się 11 listopada.