Menina Izildinha była portugalską dziewczynką urodzoną w 1897 roku w Póvoa de Lanhoso, która zmarła w Guimarães w 1911 roku w wieku trzynastu lat. Znana jako Maria Izilda de Castro Ribeiro, była gorliwą katoliczką, która z niezwykłą cierpliwością znosiła białaczkę. Po jej śmierci rodzina zgłaszała wizje i niewytłumaczalne cuda, co doprowadziło do jej szerokiej sławy jako postaci świętej. Choć nie została oficjalnie kanonizowana przez Kościół katolicki, jest głęboko czczona jako święta ludowa, szczególnie przez wyznawców w Brazylii, którzy proszą ją o wstawiennictwo w sprawach dzieci i ubogich.
Życie i śmierć

Maria Izilda, urodzona w rodzinie sześciorga dzieci, była opisywana przez krewnych jako radosna dziewczynka o głębokiej pobożności wobec Najświętszej Marii Panny i aniołów. Po ukończeniu edukacji podstawowej w wieku jedenastu lat jej stan zdrowia pogorszył się z powodu białaczki. Podczas swoich ostatnich dni w 1911 roku, jak podaje się, przyjmowała cierpienie bez skargi, skupiając się na dobrostanie swojej rodziny. Krótko przed śmiercią miała powiedzieć dziadkowi, że Jezus przychodzi po nią.
Cudowna sława

Dziesiątki lat po jej śmierci jej brat zgłosił, że miał o niej sny, co skłoniło rodzinę do przeniesienia jej szczątków do Brazylii. Gdy w 1950 roku dokonano ekshumacji jej ciała, podobno znaleziono je w doskonałym stanie, w otoczeniu kwitnących kwiatów. Wydarzenie to ugruntowało jej status wśród miejscowych jako „Anioła Pańskiego”. W 2004 roku dalsze oględziny sugerowały, że jej ciało pozostało nienaruszone prawie wiek po śmierci, w towarzystwie tajemniczych czerwonych róż.
Kult i dziedzictwo
Jej szczątki spoczywają w marmurowo-brązowym mauzoleum w Monte Alto w Brazylii, które służy jako ważne miejsce pielgrzymek. Co roku w czerwcu dziesiątki tysięcy wyznawców gromadzą się, aby świętować jej urodziny poprzez procesje, noweny i uczty charytatywne. Jest uważana za opiekunkę nastolatków i ubogich, a wielu wyznawców przypisuje jej duchowemu wpływowi różne uzdrowienia i błogosławieństwa.
