Melchior Grodziecki był śląskim jezuitą, który żył w przybliżeniu w latach 1584–1619. Urodzony w szlacheckiej rodzinie w Cieszynie, przeszedł wszechstronne szkolenie w zakresie muzyki, filozofii i teologii w instytucjach w Wiedniu, Brnie i Pradze. Po święceniach kapłańskich w 1614 roku służył jako nauczyciel i zarządzał hostelem dla ubogich studentów. Podczas wojny trzydziestoletniej stacjonował w Koszycach, gdzie ostatecznie został stracony po przejęciu miasta przez wojska.
Życie i śmierć

Po ukończeniu studiów Grodziecki pracował jako pedagog i kapelan. W 1616 roku sprawował nadzór nad hostelem studenckim w Pradze. Po wybuchu konfliktu w regionie został wysłany do Królestwa Węgier. Podczas pobytu w zamku w Koszycach, on i dwaj jego koledzy zostali aresztowani przez armię siedmiogrodzką. Oskarżeni o zdradę kapłani zostali poddani torturom, a następnie ścięci 7 września 1619 roku.
Kult
Kościół katolicki uznaje go za świętego. Po otwarciu procesu męczenników koszyckich w 1628 roku, zostali oni beatyfikowani w 1905 roku. Później został kanonizowany przez papieża Jana Pawła II w 1995 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 19 stycznia jako jednego z męczenników reformacji w Europie, choć jego śmierć jest również upamiętniana 7 września.
