Melangell była irlandzką księżniczką żyjącą w VIII wieku, która została pustelnicą i opatką w królestwie Powys. Po ucieczce przed aranżowanym małżeństwem szukała samotności na pustkowiach, gdzie założyła klasztor i sanktuarium. Jest powszechnie uznawana za patronkę zająców ze względu na incydent, w którym uratowała to zwierzę przed psami myśliwskimi. Po trzydziestu siedmiu latach odosobnienia zmarła w Powys, gdzie pozostaje ważną postacią religijną.
Życie i działalność
Pochodząca z Irlandii Melangell przeniosła się na walijskie pustkowia, aby prowadzić życie w odosobnieniu. Podczas swojego pobytu jako pustelnica założyła klasztor żeński, w którym pełniła funkcję opatki. Jej więź z naturą podkreśla historia uratowania zająca przed myśliwymi, czyn, który zdefiniował jej duchowe dziedzictwo. Przed śmiercią spędziła ponad trzy dekady żyjąc w izolacji.
Kult i dziedzictwo
Spoczywa w Pennant Melangell, gdzie w XII wieku używano romańskiej relikwiarza, aby jej czcić. Zrekonstruowany relikwiarz znajduje się obecnie w prezbiterium kościoła. Z powodu jej ochrony zająca, miejscowi tradycyjnie odmawiali zabijania tych zwierząt. Jej pamięć jest zachowana poprzez różne praktyki dewocyjne oraz nieustanną ważność jej sanktuarium.