Mefodij był wschodnioortodoksyjnym hierarchomonachem, urodzonym w 1899 roku w Symbirsku w rodzinie kapłańskiej. Po ukończeniu różnych szkół teologicznych pracował jako nauczyciel, zanim w 1923 roku wstąpił do klasztoru Pokrowskiego w Moskwie. Został święconym hierarchomonachem w 1925 roku, a później służył w cerkwi Ikony Matki Bożej Jerozolimskiej. Po okresie zesłania i późniejszej służbie w wiosce Sukowo, został ponownie aresztowany w 1937 roku i rozstrzelany na polanie Butowo.
Życie i służba

Po wczesnej edukacji teologicznej Mefodij przeprowadził się do Moskwy, gdzie studiował we Wchutiemie, a później wstąpił do klasztoru. Po zamknięciu jego klasztoru przeniósł się do cerkwi w Moskwie. Po zwolnieniu z trzyletniego zesłania w obwodzie Archangielskim osiadł w Sukowie. Tam kierował małą wspólnotą monastyczną żyjącą według tradycyjnego reguły, pełniąc funkcję egumeny.
Męczeństwo i kult
W 1937 roku, w okresie masowych represji, Mefodij został aresztowany i oskarżony o działalność kontrrewolucyjną, których zaprzeczał. Został skazany na śmierć przez radziecki trybunał i stracony 9 września 1937 roku. Został pośmiertnie zrehabilitowany w 1994 roku i kanonizowany jako hierarchomartyr przez Rosyjski Kościół Prawosławny w 2000 roku.
