Maurontius z Douai był w VII wieku benedyktyńskim opatem i szlachcicem urodzonym w Ponthieu. Po spędzeniu młodości na dworze króla Chlodwiga II, po śmierci ojca w 652 roku odziedziczył znaczne dobra ziemskie. Pod wpływem kazania dotyczącego marności świata, porzucił planowane małżeństwo, aby wstąpić do życia zakonnego. Ostatecznie założył klasztor w Breüil na swoim majątku w Merville, gdzie pełnił funkcję pierwszego opata, a później zarządzał wspólnotą w Marchiennes.
Życie i kariera
Po nawróceniu na monastycyzm, Maurontius służył jako diakon i przeor w Hamage. Okazywał wielki szacunek opatowi Amandowi, a nawet zrezygnował z własnego przewodzenia, aby służyć pod jego dowództwem podczas wygnania tego drugiego. Po śmierci Amanda w 690 roku, Maurontius powrócił do swoich obowiązków. Nadzorował mnichów w Marchiennes, we wspólnocie, która obejmowała również odrębny dom zakonny dla kobiet pod przewodnictwem jego siostry, Clotsindy.
Kult i relikwie
Po przeniesieniu wspólnoty z Breüil do Douai, jego szczątki zostały przeniesione do kościoła świętego Amata. Jest czczony w Douai, gdzie stoi jego posąg obok posągów jego rodziców. Jego relikwie są rozproszone w kilku miejscach, w tym w katedrze w Arras oraz w opactwie świętego Guislina, gdzie znajduje się jego czaszka umieszczona w srebrnej, pozłacanej relikwiarzu.