Mauro z Werony był biskupem żyjącym w VII wieku, który sprawował opiekę nad diecezją weryońską w czasach królestwa longobardzkiego. Choć zapisy historyczne dotyczące dokładnej sekwencji biskupów Werony są złożone, uznaje się go za przywódcę, za którego czasów lokalna liturgia osiągnęła pełną jedność ze Stolicą Apostolską. Po wyborze na urząd miał wycofać się w góry Saline, aby prowadzić życie modlitewne i pokutne, choć nie jest jasne, czy w tym okresie kontynuował swoje obowiązki administracyjne.
Życie i śmierć
Tradycja sugeruje, że Mauro sprawował urząd biskupi w latach 612–622. Po wycofaniu się na samotny byt w górach, starszy biskup podjął próbę powrotu do Werony. Zmarł na wzgórzu San Felice, które obecnie stanowi część miasta. Jego istnienie potwierdzają różne dokumenty historyczne, w tym martyrologia weryońska i rzymska.
Kult
Jest czczony jako święty w tradycji katolickiej. Choć starsze kroniki wskazywały inne daty jego śmierci, współczesny kalendarz liturgiczny upamiętnia go 30 października. Data ta została ustalona w 1961 roku, aby połączyć wspomnienia biskupów weryońskich w jedno święto.