Matrona z Pergi była bizantyjską świętą, która żyła w V i VI wieku. Urodzona w Pergi, dążyła do życia zakonnego po doświadczeniu trudności małżeńskich z mężem, Domitianusem. Aby uciec od małżeństwa i podążyć drogą ascetyczną, słynnie przebrała się za mężczyznę o imieniu Babylos. Decyzja ta pozwoliła jej wstąpić do klasztoru, w którym ostatecznie została przełożoną i zyskała powszechne uznanie dzięki swojej duchowej pobożności oraz zdolnościom uzdrawiania.
Życie i ascetyzm

Po tym, jak mąż niesłusznie oskarżył ją o niewierność, Matrona opuściła dom i powierzyła swoją córkę przyjaciółce. Żyła jako eunuch imieniem Babylos, aby wstąpić do klasztoru św. Bassianusa. Po tym, jak jej tożsamość została odkryta, przeniosła się do Emesy, aby służyć jako przełożona. Później żyła jako ascetka w świątyni w Bejrucie, gdzie była znana z dokonywania cudów. Zmarła w wieku około stu lat.
Kult i dziedzictwo
Matrona jest wspominana w tradycji prawosławnej 9 listopada. Jej wyjątkowy status zakonny znajdował odzwierciedlenie w ubiorze, gdyż wolno jej było nosić szerokie, czarne skórzane pasy męskie oraz białe płaszcze zamiast tradycyjnych żeńskich welonów. Jej życie zostało spisane w żywocie (vita prima), choć tożsamość autora pozostaje nieznana. Jest również pamiętana z powodu swojego sprzeciwu wobec polityki religijnej cesarza Anastazjusza I.
