Matrona Konstantynopolitanka była chrześcijańską ascetką, która żyła w przybliżeniu od 392 do 492 roku w Cesarstwie Wschodniorzymskim. Urodzona w Perga, była pierwotnie żoną bogatego mężczyzny imieniem Dometianus. Dążąc do życia w oddaniu Bogu, ostatecznie opuściła rodzinę i żyła w przebraniu eunucha o imieniu Wawila w klasztorze. Po tym, jak jej prawdziwa tożsamość została ujawniona poprzez boskie wizje, przeszła do życia zakonnego jako kobieta, stając się ostatecznie przełożoną i słynną uzdrowicielką.
Życie zakonne

Po opuszczeniu męża, Matrona szukała odosobnienia, aby skupić się na wierze. Przez wiele lat żyła w męskim klasztorze pod męską personą, aby uniknąć wykrycia przez małżonka. Po ujawnieniu jej tożsamości, służyła jako przełożona w Emesie, a później założyła surowy klasztor w Konstantynopolu. Żyła również jako pustelnica w różnych miejscach, w tym na górze Synaj i w Jerozolimie, gdzie nawracała pogan na chrześcijaństwo.
Kult i cuda
Matrona jest wspominana ze względu na swoją duchową siłę i liczne doniesienia o cudach. Tradycja głosi, że uzdrawiała wielu ludzi poprzez modlitwę i dotyk, w tym przywracała wzrok ślepym. Mówiono również, że przez modlitwę pokonała demoniczne pokusy i odkryła cudowne źródło wody. Jest czczona jako święta w tradycji prawosławnej, a jej wspomnienie obchodzi się 22 listopada.
