Matrona Anemnyasiewska była rosyjską świętą prawosławną, urodzoną w 1864 roku w wiosce Anemnyasiewo. Po zachorowaniu na ospę w dzieciństwie straciła wzrok, a w wyniku ciężkiego pobicia przez matkę stała się niezdolna do chodzenia. Większość swojego życia spędziła leżąc w łóżku, znajdując pocieszenie w nieustającej modlitwie. Mimo fizycznych ograniczeń zyskała sławę uzdrawiania innych, co ostatecznie skłoniło ją do przeprowadzki z domu rodzinnego do krewnych w Moskwie, gdzie zmarła w 1936 roku.
Życie i cierpienie

Urodzona w bardzo ubogiej rodzinie w guberni rjażańskiej, Matrona od wczesnych lat zmagała się z trudnościami. Po chorobie przez większość lat dorosłych pozostawała unieruchomiona w łóżku. Podczas długiego okresu izolacji zaczęła pomagać chorym poprzez modlitwę, pomagając zwłaszcza chłopu cierpiącemu na bóle pleców. Zdolność ta przynosiła ulgę innym i przyciągała do niej wielu ludzi, choć jej głównym celem pozostawało życie duchowe.
Kult
W 1999 roku została uznana za świętą lokalną w diecezji rjażańskiej, a w 2000 roku została uhonorowana powszechnym kultem przez Kościół. Jej wspomnienie obchodzi się 29 lipca. Na cmentarzu w Dolgoprudnym została zbudowana kaplica ku jej pamięci, aby uczcić miejsce jej spoczynku.
