Mateusz z Agrigento był włoskim prelatem żyjącym w XV wieku, członkiem Zakonu Mniejszej Prowincji (Franciszkanów). Urodzony w 1376 roku, piął się w hierarchii zakonu franciszkańskiego, pełniąc funkcje wicariusza prowincjalnego oraz komisarza generalnego. Po święceniach kapłańskich w 1400 roku stał się cenionym kaznodzieją w całych Włoszech i Hiszpanii. W 1442 roku został mianowany biskupem Agrigento przez papieża Eugeniusza IV, jednak ostatecznie zrezygnował ze swojego urzędu w 1445 roku w wyniku oporu lokalnego duchowieństwa. Zmarł w Palermo w 1450 roku.
Życie i posługa

W trakcie swojej kariery religijnej Mateusz był bliskim współpracownikiem Bernardino z Sieny, wspierając ruch obserwantów (Observantia) w zakonie franciszkańskim. Aktywnie działał na rzecz zakładania licznych klasztorów w Hiszpanii i na Sycylii. Podczas sprawowania urzędu biskupa koncentrował się na reformowaniu standardów życia duchowieństwa oraz niesieniu pomocy ubogim. Mimo że mierzył się z fałszywymi oskarżeniami ze strony przeciwników dotyczącymi zarządzania zasobami kościelnymi, został oczyszczony ze wszystkich zarzutów przez sąd papieski.
Kult
Uznany za świętego, Mateusz został beatyfikowany przez papieża Klemensa XIII w 1767 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 7 stycznia. Jest pamiętany jako oddany sługa ubogich i biegły kaznodzieja, który utrzymywał silne relacje z różnymi europejskimi monarchami i papieżami.
