Mateusz Krycuk był prawosławnym kapłanem urodzonym w 1892 roku w Karacku. Po ukończeniu szkolenia nauczycielskiego, w 1920 roku wstąpił do seminarium w Wilnie, aby realizować swoje powołanie duchowe. Został święconym w 1924 roku i służył w kilku parafiach, pełniąc najbardziej znaczącą funkcję rektora w Wielkiej Łysicy przez osiemnaście lat. Jego posługa charakteryzowała się oddaniem tradycji oraz staraniami o sprowadzenie do swojej wspólnoty cudownej Ikony Matki Bożej Počajowskiej.
Życie i posługa
Krycuk mierzył się ze znaczną presją ze strony polskich władz z powodu swojego sprzeciwu wobec pewnych zmian liturgicznych. Był również badany w związku z organizowaniem uroczystości dotyczących chrztu Rusi. Po II wojnie światowej pozostał w swojej parafii, która znajdowała się wówczas w granicach Związku Radzieckiego. W 1950 roku został aresztowany i oskarżony o współpracę z lokalnymi organizacjami. Po skazaniu na długoletnie więzienie i utracie całego majątku, zmarł na zawał serca w obozie pracy.
Kult
Został pośmiertnie zrehabilitowany w 1993 roku. W 1999 roku Białoruska Eksarchia Patriarchatu Moskiewskiego kanonizowała go jako część Zgromadzenia Nowomęczenników Eparchii Mińskiej. Później, w 2000 roku, Święty Synod Kościoła Prawosławnego uznał go za świętego czczonego w całym Kościele. Jego wspomnienie obchodzi się 15 października.