Maternus był katolickim biskupem żyjącym w IV wieku, który sprawował urząd arcybiskupa Mediolanu od około 316 do 328 roku. Wybrany przez duchowieństwo i lud, jest zapamiętany jako przywódca w okresie przejściowym Cesarstwa Rzymskiego. Przypisuje mu się dokonanie kilku znaczących wkładów architektonicznych w miasto, w tym ukończenie pierwszej katedry w Mediolanie oraz ustanowienie różnych sanktuariów do przechowywania świętych relikwii.
Życie i działalność

Podczas swojego panowania Maternus nadzorował budowę Basilica vetus i wzniósł kaplicę św. Wiktora w Ciel d'Oro. Jest on również znany z odkrycia szczątków męczenników Nabora i Feliksa w Lodi Vecchio, a następnie przeniesienia ich relikwii do Mediolanu. Relacje historyczne sugerują, że zapewniał wsparcie duchowe swoim wyznawcom podczas prześladowań za panowania cesarza Dioklecjana i uczestniczył w nawracaniu kilku osób.
Kult
Kościół katolicki czci go jako świętego, a jego wspomnienie obchodzone jest 18 lipca. Pierwotnie pochowany w Basilica Naboriana, jego szczątki zostały przeniesione do bazyliki Sant'Ambrogio w 1798 roku. Obecnie spoczywa w starożytnym sarkofagu w tej bazylice, u boku relikwii św. Walerii oraz męczenników Nabora i Feliksa.
