Masakra w Guangxi była serią linczów i zabójstw w chińskiej prowincji Guangxi w latach 1967–1968, podczas rewolucji kulturalnej. Oficjalne śledztwo z 1983 roku odnotowało 89 810 nienaturalnych zgonów i stwierdziło, że łączna liczba ofiar przekroczyła 100 000, gdy uwzględniono przypadki niezarejestrowane oraz osoby zaginione. Stosowane metody zabijania obejmowały ścinanie głów, bicie, pochowanie żywcem, ukamienowanie, utopienie, gotowanie i wypatroszenie. W niektórych częściach prowincji odnotowano także setki przypadków kanibalizmu, mimo że nie było tam klęski głodu.
Tło i frakcje


W maju 1966 roku Mao Zedong zapoczątkował rewolucję kulturalną. Od marca 1967 roku w Guangxi powstały dwie rywalizujące frakcje. Konserwatywne „Zjednoczone Dowództwo” poparło bezwarunkowo przywódcę prowincji Wei Guoqinga, natomiast rebeliancka frakcja „4.22” zażądała, by najpierw dokonał on samokrytyki. Starcia między obiema grupami, w tym brutalne walki i masakry, rozprzestrzeniły się na obszary wiejskie. Choć rebelianci zyskali poparcie premiera Zhou Enlaja, lokalni dowódcy wojskowi stanęli po stronie konserwatystów, a w kwietniu 1968 roku frakcję rebelianckę uznano za reakcyjną i stłumiono.
Etapy zabójstw

Według Yana Lebina, członka Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, który brał udział w oficjalnych śledztwach, masakra przebiegała w trzech etapach. Wczesne zabójstwa, od jesieni 1967 do wiosny 1968 roku, dotykały głównie wiejskich członków tzw. Pięciu Czarnych Kategorii oraz zwolenników rebeliantów. Wiosną i latem 1968 roku komitety rewolucyjne i oddziały zbrojne przeprowadziły masowe mordy. Latem 1968 roku przemoc objęła miasta, takie jak Nanning i Guilin, gdzie zginęły lub zostały stracone dziesiątki tysięcy osób.
Konsekwencje prawne

Po zakończeniu rewolucji kulturalnej uczestnicy zabójstw i kanibalizmu zostali ukarani w okresie Boluan Fanzheng. W powiecie Wuxuan, gdzie zjedzono co najmniej 38 osób, pociągnięto do odpowiedzialności piętnaście osób, które otrzymały kary więzienia do 14 lat. Dziewięćdziesięciu jeden członków Komunistycznej Partii Chin wykluczono z partii, a trzydziestu dziewięciu funkcjonariuszy niebędących członkami partii zdegradowano lub obniżono im pensje.
