Marutha z Tikritu był żyjącym w VI i VII wieku metropolitą i teologiem, który pełnił funkcję Wielkiego Metropolity Wschodu od 628 do 649 roku. Urodzony około 565 roku w Shawarzaq, odebrał wykształcenie w klasztorze świętego Samuela, po czym służył jako mnich i kapłan w Nardos. Po studiach teologicznych w pobliżu Rakki i okresie pustelniczym w pobliżu Edessy, nauczał w klasztorze świętego Mateusza. Został ostatecznie wyświęcony na biskupa przez Atanazego I, odgrywając kluczową rolę w ustanawianiu hierarchii kościelnej w Persji.
Życie i kariera
W trakcie swojej kariery Marutha pełnił kilka istotnych funkcji, w tym służył jako kapłan i metropolita. Wydał ważne kanony w Ktezyfonie i był odpowiedzialny za przeprowadzenie kapitulacji Tikritu przed siłami muzułmańskimi. Po zakończeniu swojego przewodnictwa zmarł 2 maja 649 roku. Został pochowany w katedrze znajdującej się w cytadeli w Tikrit.
Wkład religijny
Jako uczony, Marutha przyczynił się do tradycji liturgicznych i biblijnych swojej wiary. Przypisuje mu się autorstwo komentarza do Ewangelii oraz ułożenie anafory. Jego praca pomogła ukształtować krajobraz teologiczny regionu za jego życia.
Kult
Marutha jest uznawany za świętego w Kościele syryjskim orthodoxyjnym. Jego historyczny wpływ na strukturę kościelną w Persji pozostaje kluczową częścią jego dziedzictwa w tradycjach chrześcijaństwa orientalnego.