Martinian z Aten był bizantyjską postacią religijną, która praktykowała surowy ascetyzm monastyczny. Pochodzący z Palestyny, żył jako pustelnik w trudnym terenie otaczającym Cezareę Morska. Pragnąc unikać pokus świata, przeniósł się później na bezludną wyspę, a ostatecznie prowadził wędrowny tryb życia. Zmarł w Atenach w 422 roku. Jest uznawany za świętego w tradycji katolickiej.
Życie i ascetyzm
Podczas pobytu w Palestynie, Martinian mierzył się z intensywnymi próbami wiary. Według tradycji, wrogowie próbowali sprowadzić go na grzech, wynajmując kobietę, aby go uwiodła, lecz stawiał opór, zadając sobie oparzenia na własnym ciele. Ten okres trudności poprzedził jego przejście ku bardziej odosobnionym formom samotności, w tym życie na odległej wyspie i wędrowny tryb życia.
Kult i dziedzictwo
Święty jest wspomniany corocznie 13 lutego. Jego pamięć jest zachowana w Martyrologium Rzymskim, które odnotowuje jego dawne życie jako pustelnika w pobliżu Cezarei. We Włoszech jest czczony jako święty patron, a jedna z jego relikwii znajduje się w kościele parafialnym w Pecco, położonym w regionie Val Chiusella w Canavese.