Martinian Palestiński był chrześcijańskim pustelnikiem żyjącym w V wieku jako asceta na pustyni palestyńskiej. Rozpoczął życie w odosobnieniu w wieku osiemnastu lat w miejscu znanym jako Miejsce Arki, gdzie słynął z wytrzymywania fizycznych prób w celu zachowania duchowej czystości. Po kilku okresach izolacji, w tym po pobycie na odległej skalistej wyspie, ostatecznie przeniósł się do Aten. Zmarł tam w 422 roku, pozostawiając po sobie dziedzictwo skrajnego ascetyzmu i oddania.
Życie i ascetyzm

Podczas życia na pustyni, Martinian opierał się pokusom kobiety imieniem Zoya, stojąc w ogniu, co doprowadziło do jej nawrócenia i późniejszego wstąpienia do klasztoru w Betlejem. Później, przebywając na opuszczonej wyspie, podczas burzy spotkał kobietę imieniem Fotinia. Aby uniknąć pokusy, zostawił jej zapasy i wszedł do morza, gdzie, jak podają, zostały go znad brzegu zniesione delfiny.
Kult
Jest czczony jako święty w tradycji prawosławnej, gdzie jego wspomnienie obchodzone jest 26 lutego (13 lutego według kalendarza juliańskiego). Kościół katolicki upamiętnia go 13 lutego. Jego życie jest wspominane ze względu na oddanie samotności oraz zdolność do przezwyciężania różnych ziemskich pokus poprzez intensywną dyscyplinę duchową.
