Marta z Persji była chrześcijańską dziewicą i męczennicą żyjącą w IV wieku w Imperium Perskim. Została stracona w Seleucji 19 kwietnia 341 roku za panowania Szapora II. Jako część grupy 120 męczenników, była prześladowana za odmowę oddawania czci słońcu. Jej śmierć nastąpiła tego samego dnia, w którym zginął jej ojciec, Pusicio. Wspomina się ją wraz z innymi duchownymi i poświęconymi dziewicami, którzy w tym okresie intensywnej presji religijnej zostali skazani na śmierć za swoją wiarę.
Męczeństwo i prześladowania
Pod panowaniem Szapora II chrześcijanie byli poddawani znacznym prześladowaniom, gdyż imperium reagowało na chrystianizację Cesarstwa Rzymskiego. Po sześciu miesiącach więzienia, Marta i jej towarzysze zostali skazani na śmierć przez ścięcie. W grupie znajdowało się dziewięć poświęconych dziewic, a także różni mnisi, diakoni i kapłani. Bogata kobieta imieniem Yaznadocta wspierała grupę, zapewniając im żywność i odzież przed egzekucją.
Kult
Marta jest czczona jako święta w tradycji katolickiej. Jej wspomnienie obchodzi się 19 kwietnia, w rocznicę jej męczeństwa. Jest czczona jako jedna z wielu męczenników Persji, którzy pozostali wierni swoim przekonaniom religijnym mimo cesarskich rozkazów wyrzeczenia się wiary.