Marta Tambowska była prawosławną zakonnicą i starcem, która żyła pod koniec XVIII i na początku XIX wieku. Urodzona w Saransku jako Marta Aparina w szlacheckiej rodzinie, od dzieciństwa wykazywała głęboką pobożność, często wybierając modlitwę zamiast zabawy. Po przeprowadzce z rodziną do Kirsanowa ostatecznie założyła wspólnotę religijną, która stała się klasztorem Tichwińsko-Bogorodickim. Znana jako duchowa starca, prowadziła życie ascetyczne i została później uznana za świętą w tradycji prawosławnej.
Życie i pobożność
Po śmierci ojca Marta przeniosła się do Kirsanowa, gdzie ostatecznie prowadziła grupę kobiet we wspólnocie religijnej. Podczas pielgrzymki do Kijowa przyjęła zakonny imię Margaryta. Zasłynęła z intensywnego ascetyzmu, często osobiście wykonując pracę fizyczną. Przed śmiercią w Tambowie w 1800 roku znana była z noszenia ciężkich łańcuchów, których klucza nigdy nie odnaleziono.
Kult
Święta jest czczona w Kościele prawosławnym, a jej pamięć jest upamiętniana w Katedrze Świętych Tambowa. Została oficjalnie ogłoszona świętą w 1988 roku, co doprowadziło do ustanowienia powszechnego święta. Jej duchowy wpływ był uznawany nawet przez współczesnych przywódców religijnych, którzy zauważali głęboką siłę, jaką zdawała się emanować.