Marie Clarac była francuską siostrą zakonną urodzoną w Auch w 1817 roku. Kierowana dożywotnim oddaniem służbie ubogim, wstąpiła do życia zakonnego w wieku 25 lat. Po spędzeniu trzech lat na misji w Algierii, w 1854 roku przeniosła się do Turynu we Włoszech. Tam poświęciła siedemnaście lat na zakładanie instytucji charytatywnych, w tym szkół i żłobków, co ostatecznie doprowadziło do założenia przez nią zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia Świętej Marii w 1871 roku.
Życie i działalność
Po wczesnych latach spędzonych w Gaskonii, Clarac skoncentrowała swoje wysiłki na działalności charytatywnej we Włoszech. Zakładała różne zasoby wspólnotowe, takie jak oratorium i przedszkole, aby wspierać potrzebujących. Zmarła w Moncalieri w wieku 70 lat. Jej oddanie służbie społecznej pozostawało centralnym punktem jej życia od momentu wstąpienia do zakonu aż do śmierci.
Kult
Kościół katolicki uznaje ją za służebnicę Bożą, co nastąpiło w 1981 roku za pontyfikatu Jana Pawła II. To określenie oznacza początek formalnego procesu jej potencjalnej beatyfikacji. Jej dziedzictwo trwa poprzez założone przez nią zgromadzenie zakonne oraz różne instytucje noszące jej imię.