Marianne Bachmeier (1950–1996) była zachodnioniemiecką matką, która w 1981 roku zastrzeliła Klausa Grabowskiego na sali sądowej w Lubece. Grabowski był sądzony za zgwałcenie i zabójstwo jej siedmioletniej córki, Anny. Sprawa wzbudziła szerokie zainteresowanie mediów i publiczną debatę o samosądzie. Bachmeier została skazana za zabójstwo w afekcie oraz nielegalne posiadanie broni palnej, odsiedziała trzy lata z sześcioletniego wyroku i zmarła na raka trzustki w 1996 roku.
Młodość

Bachmeier dorastała w Sarstedt w Dolnej Saksonii, w surowym i religijnym domu. Jej ojciec służył w Waffen-SS i nadużywał alkoholu, a w rodzinnym domu panowało napięcie. Bachmeier urodziła dwoje pierwszych dzieci jako nastolatka i oddała oboje do adopcji. Jej trzecie dziecko, Anna, urodziło się w 1972 roku. Bachmeier wychowywała ją samotnie, pracując długie godziny w barze, często w obecności dziewczynki.
Zabójstwo i proces

W maju 1980 roku Anna została uprowadzona i zabita przez Klausa Grabowskiego, rzeźnika, który wcześniej został skazany za molestowanie seksualne dwóch dziewczynek i przeszedł chemiczną kastrację. W marcu 1981 roku Bachmeier przemyciła pistolet na salę sądową i strzeliła do niego. W 1983 roku została skazana za zabójstwo w afekcie w procesie, który przyciągnął szeroką uwagę, i po trzech latach wyszła na wolność.
Późniejsze lata
Po wyjściu na wolność Bachmeier mieszkała za granicą, m.in. w Nigerii i na Sycylii, i pracowała w hospicjum. Zdiagnozowano u niej raka trzustki, wróciła do Niemiec, gdzie udzielała wywiadów i opublikowała autobiografię. Nigdy nie wyraziła skruchy za zabójstwo, a po jej śmierci w 1996 roku została pochowana obok córki w Lubece.
