Mariano Arciero był włoskim kapłanem żyjącym w XVIII wieku, który służył jako proboszcz i teolog w Neapolu. Urodzony w Contursi Terme, został uznany za „Apostoła Kalabrii” ze względu na swoje głębokie oddanie ewangelizacji oraz nauczaniu katechizmu dzieci. Żył skromnie, koncentrując się na kontemplacji Eucharystii i działalności charytatywnej, w tym odwiedzaniu szpitali, aby wspierać swoją społeczność. Po śmierci w Neapolu jego szczątki zostały ostatecznie zwrócone do miejsca urodzenia, gdzie w 2012 roku przeprowadzono kanonizacyjną kontrolę relikwii.
Życie i posługa
Po odebraniu wykształcenia pod kierunkiem Emanuele Parisio, Arciero wstąpił do kongregacji eucharystycznej w 1729 roku. Został święconym kapłanem w 1731 roku, a później pełnił funkcję proboszcza w Altomonte i Maratea. Jego praca w regionie Kalabrii przyniosła mu słynny przydomek. W późniejszych latach życia pełnił funkcję duchowego kierownika zgromadzenia kapłanów w Neapolu, prowadząc skromny tryb życia charakteryzujący się minimalną ilością spożywanego pokarmu i snu.
Kult
Proces beatyfikacji rozpoczął się w 1830 roku, a papież Pius IX ogłosił go Venerabilis w 1854 roku. Po zbadaniu cudu związanego z uzdrowieniem medycznym, został beatyfikowany 24 czerwca 2012 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 16 lutego, w rocznicę jego śmierci.